Konspekt zajęć dydaktyczno - wychowawczych "Zabawy na wiosennej łące"

                                                                                           

TEMAT DNIA: Zabawy na wiosennej łące.

GRUPA: 5 latki

CELE OGÓLNE:

·         rozwijanie zainteresowań przyrodniczych - znajomość owadów;

·         rozwijanie orientacji przestrzennej;

·         kształtowanie umiejętności określania kierunku i miejsca w przestrzeni;

·         utrwalenie nazw liczebników porządkowych;

·         wdrażanie do aktywnego uczestnictwa w zabawach ruchowych.

CELE OPERACYJNE:

Dziecko:    

·         zna zwierzęta i owady zamieszkujące łąkę;

·         umieszcza ilustracje owadów we wskazanym miejscu;

·         wskazuje drogę pszczoły do kwiatka za pomocą określeń słownych;

·         określa miejsce ukrycia pszczoły, używając liczebników porządkowych;

·         aktywnie uczestniczy w zabawach i ćwiczeniach ruchowych.

FORMY NAUCZANIA: indywidualna, zespołowa, grupowa.

METODY NAUCZANIA, UCZENIA SIĘ:

·         Metody czynne:

- zadań stawianych dziecku do wykonania;

- ćwiczeń praktycznych;

- metoda zabawowa.

·         Metody oglądowe:

- pokaz;

- obserwacja;

- ilustracja.

·         Metody słowne:

- rozmowa kierowana;

- instruktaż;

- objaśnienia.

MIEJSCE: sala zajęć.

ŚRODKI DYDAKTYCZNE: różnokolorowe papierowe kwiaty, zielona tkanina i umieszczone na niej kępy traw wycięte z zielonej krepiny i naklejone na kartki z bloku technicznego oraz staw uformowany z niebieskiej tkaniny lub wycięty z niebieskiego papieru, papierowe kwiaty o różnej liczbie płatków (każdy o jeden większy od poprzedniego), 10 papierowych kwiatów, sylwety owadów w liczbie równej liczbie dzieci (np. ważki, biedronki, pszczoły, koniki polne, motyle, mrówki, pająki), dla każdego dziecka sylweta owada mającego skrzydła (można wykorzystać także wcześniejsze sylwety), kolorowe szarfy, kolorowe krążki, płyta muzyczna.

PRZEBIEG ZAJĘĆ:

1.      Zabawa Przejście przez zaczarowaną drogę - nauczyciel rozkłada na dywanie zieloną tkaninę (na materiale stoją kępy traw wycięte z zielonej krepiny oraz staw uformowany z niebieskiej tkaniny). Następnie układa papierowe kwiaty - od zielonej tkaniny do miejsca, gdzie siedzą dzieci (kwiaty mają różną liczbę płatków) -  jest to droga prowadząca na łąkę. Nauczyciel wyjaśnia, że droga prowadząca na łąkę jest zaczarowana. Należy tak przejść po kwiatach, aby w każdym kolejnym kwiatku, na którym staną dzieci, liczba płatków była o jeden większa od poprzedniego. Dzieci kolejno pokonują drogę.

2.      Zabawa matematyczna Projektujemy łąkę - nauczyciel prosi, aby dzieci, które pokonały zaczarowaną drogę, usiadły dookoła rozłożonej na podłodze zielonej tkaniny. Pyta, czego brakuje na łące. Proponuje, aby najpierw rozweselić łąkę kwiatami. Dzieci układają swoje kwiaty na łące. N. przy­łącza się do zabawy. Układa 10 swoich kwiatów na dole łąki, jeden obok drugiego. Następnie układa obok łąki sylwety owadów (np. ważki, biedronki, pszczoły, konika polnego, motyla, mrówki). Prosi, aby każde dziecko wybrało sobie jednego owada i wróciło z nim na miejsce. N. kolejno wybiera dzieci i prosi, aby ułożyły sylwety owa­dów obok kwiatków, trawy lub stawu we wskazanych przez N. miejscach, np.: nad, obok, za, na, pod. Następnie N. pyta dzieci, ile jest na łące kwiatów w określonych ko­lorach, ile ważek fruwa  nad stawem, ile biedronek siedzi na kwiatku.

3.      Zabawa Zaprowadź pszczółkę do kwiatka - N. układa np. na dole łąki, po lewej stronie sylwetę pszczoły. Od niej z szarf układa drogę do wybranego kwiatka (najlepiej, aby był to najdalej położony kwiat). Droga powinna mieć kształt linii łamanej. Wyjaśnia dzieciom, że pszczółka zgubiła drogę do kwiatka z najsłodszym nektarem  i trzeba jej pomóc do niego trafić. Dzieci prowadzą pszczółkę do odpowiedniego kwiatka za pomocą określeń słownych, np.: Idź prosto, skręć w prawo, idź do góry, skręć w lewo. N. przesuwa pszczółkę po drodze ułożonej z szarf zgodnie ze wskazówkami dzieci. Gdy pszczółka dotrze na miejsce, N. dziękuje dzieciom za pomoc.

4.      Zabawa Gdzie jesteś pszczółko? -  nauczyciel prosi dzieci, aby zamknęły oczy lub odwróciły się w drugą stronę. Cho­wa sylwetę pszczółki pod jednym z 10 kwiatów ułożonych przez N. na dole łąki. Na­stępnie informuje, że pszczółka schowała się  np. pod czwartym kwiatem, licząc od lewej strony. Dzieci odnajdują pszczółkę. Dzieci określają miejsce ukrycia pszczółki za pomocą liczebników porządkowych. Zabawę warto powtórzyć kilka razy. Pszczółkę mogą chować również dzieci.

5.      Zabawa ruchowa Pszczółki i kwiaty - nauczyciel układa na sali kolorowe krążki – kwiaty. Gra na tamburynie. Dzieci pszczółki biegają po sali w różnych kierunkach, bzycząc głośno. Na przerwę w muzyce, każda pszczółka siada na kwiat i zbiera nektar.

6.      Zabawa Owady i kwiaty - układanie owadów we wskazane miejsca; dzieci dostają po jednym owadzie i jednym kwiatku; układają kwiaty na dywanie, a sylwety owadów trzymają w rękach. Kiedy zacznie grać muzyka, dzieci fruwają między kwiatami. Kiedy muzyka cichnie, nauczyciel wydaje polecenia, w którym miejscu mają znajdować się sylwety owadów. Dzieci układają je obok kwiatka, według instrukcji nauczyciela np.: obok, na, pod, w, za, przed. Po zakończonej zabawie nauczyciel prosi, aby dzieci odłożyły kwiaty oraz sylwety owadów, które nie mają skrzydeł, z powrotem na łąkę.

7.      Zabawa Wysokie i niskie loty - dzieci naśladują owady podczas lotu. Dzieciom, które odłożyły owady bez skrzydeł, N. rozdaje sylwety owadów ze skrzydłami. Dzieci trzymają sylwety owadów w rękach i biegają w różnych kierunkach zgodnie z poleceniami nauczyciela. Przykłady poleceń: Uwaga! Lecimy nisko. Zmieniamy kierunek lotu. Teraz lecimy wysoko. Coś nas zainteresowało. Zniżamy lot. Lecimy nisko. Skręcamy w prawo. Unosimy się wysoko itp. Nauczyciel prosi o odłożenie sylwet owadów na łąkę.

8.      Zabawa muzyczno - ruchowa Kropki biedronki wg A. Loski - śpiew i wykonanie układu ruchowego do utworu muzycznego.

Zabawa przy piosence "Stary niedźwiedź mocno śpi"

Stary niedźwiedź mocno śpi, stary niedźwiedź mocno śpi.

My się go boimy, na palcach chodzimy

Jak się zbudzi to nas zje! Jak się zbudzi to nas zje!

Pierwsza godzina niedźwiedź śpi.

Druga godzina niedźwiedź chrapie.

Trzecia godzina niedźwiedź łapie!

UKŁAD TANECZNY

Uczestnicy zabawy, ustawieni w kole, chwytają się za ręce. W rytmie muzyki poruszają się po kole. Wybrane dziecko – niedźwiedź kuca w środku koła z zasłoniętymi oczami. Niedźwiedź budzi się przy słowach piosenki „trzecia godzina niedźwiedź łapie” i zaczyna gonić uciekające dzieci. Złapane dziecko zostaje niedźwiedziem.

Zabawa przy piosence "Dwóm tańczyć się zachciało"

Dwóm tańczyć się zachciało, zachciało, zachciało,

lecz im się nie udało, fari, fari, faro.

Kłócili się ze sobą, ze sobą, ze sobą:

Ja nie chcę tańczyć z tobą! Fari, fari, faro.

Poszukam więc innego, innego, innego,

do tańca zgrabniejszego, fari, fari, faro.

UKŁAD TANECZNY

(Dwóm tańczyć się zachciało...) Uczestnicy zabawy stoją w parach, trzymają się na krzyż za ręce, podskakują w kółeczko, po kole, lub wzdłuż sali.

(Kłócili się ze sobą...) Zatrzymują się, wygrażają sobie paluszkami, udają, że się odpychają. 

(Poszukam więc innego...) Szukają innej osoby do tańca.

Zabawa przy piosence "Rolnik sam w dolinie"

Rolnik sam w dolinie, rolnik sam w dolinie.

Hejże, hejże, hejże ha, rolnik sam w dolinie.

Rolnik bierze żonę, rolnik bierze żonę,

Hejże, hejże, hejże ha, rolnik bierze żonę.

Żona bierze dziecko, żona bierze dziecko.

Hejże, hejże, hejże ha, żona bierze dziecko.

Dziecko bierze nianię, dziecko bierze nianię.

Hejże, hejże, hejże ha, dziecko bierze nianię.

Niania bierze kotka, niania bierze kotka.

Hejże, hejże, hejże ha, niania bierze kotka.

Kotek bierze myszkę, kotek bierze myszkę.

Hejże, hejże, hejże ha, kotek bierze myszkę.

Myszka bierze serek, myszka bierze serek.

Hejże, hejże, hejże ha, myszka bierze serek.

Ser zostaje w kole, bo nie umiał w szkole

Tabliczki mnożenia, ani podzielenia.

UKŁAD TANECZNY

Dzieci ustawione w kole. Jedno z dzieci zostaje rolnikiem i wchodzi do środka owego koła. Zgodnie z tekstem piosenki rolnik wybiera żonę, a następnie wspólnie tańczą. Kolejnie żona wybiera dziecko i w trójkę wykonują taniec, itd.

Pod koniec piosenki ser wchodzi do środka.

Zabawa przy piosence "Tańcowały dwa Michały"

Tańcowały dwa Michały,

Tra ra ra, ra, ra.

Jeden duży, drugi mały,

Tra ra ra, ra.

Jak ten duży zaczął krążyć,

Tra ra ra, ra, ra.

To ten mały nie mógł zdążyć,

Tra ra ra, ra.

Tańcowały dwa Michały,

Tra ra ra, ra, ra.

Jeden duży, drugi mały,

Tra ra ra, ra.

Tak tańcują dookoła,

Tra ra ra, ra, ra.

Aż im pot się leje z czoła,

Tra ra ra, ra

 UKŁAD TANECZNY

(Tańcowały dwa Michały...) Dzieci, dobrane parami, trzymają się za ręce.

(Jak ten duży zaczął krążyć...) Jedno z dzieci gra rolę dużego Michała, drugie małego Michałka.

(Tańcowały dwa Michały...) Tańczą w kółeczku.

(Tak tańcują dookoła...) Mały Michał obraca się dookoła siebie, duży biega wokół niego.

Zabawa przy piosence "Nie chcę cię"

Nie chcę cię, nie chcę cię, nie chcę cię znać.

Chodź do mnie, chodź do mnie rączkę mi daj.

Prawą mi daj, lewą mi daj i już się na mnie nie gniewaj.

Prawą mi daj, lewą mi daj i już się na mnie nie gniewaj.

UKŁAD TANECZNY

Dzieci ustawione parami twarzami do siebie. 

(Nie chcę cię, nie chcę cię, nie chcę cię znać...) Wykonywanie ręką gestu wskazującego odejście; odsuwanie się od siebie. 

(Chodź do mnie, chodź do mnie rączkę mi daj...) Przysuwanie się do siebie jednocześnie wskazując ręką gest „chodź”. 

(Prawą mi daj, lewą mi daj i już się na mnie nie gniewaj) Podawanie rąk jak w piosence i obracanie się dookoła.

Zabawa przy piosence "Jawor, jawor"

Jawor, jawor, jaworowi ludzie

Co wy tu robicie?

Budujemy mosty dla pana starosty.

Tysiąc koni przepuszczamy,

A jednego zatrzymamy.

Do przeprowadzenia owej zabawy niezbędna jest większa ilość uczestników. Dwójka dzieci ustawia się naprzeciwko siebie podając sobie ręce, które podnoszą w górę tworząc bramę. Pod ich uniesionymi rękoma przechodzą parami pozostali uczestnicy zabawy. Przy słowach:
…a jednego zatrzymamy – dzieci opuszczają ręce, łapiąc jedną z par. Złapane osoby tworzą „nowy most”. W innej wersji tej zabawy złapana para odpada z zabawy. Wygrywa para która zostanie w grze najdłużej.

Zabawa przy piosence "Mam chusteczkę haftowaną"

Mam chusteczkę haftowaną, co ma cztery rogi.

Kogo kocham, kogo lubię rzucę mu pod nogi.

Tej nie kocham, tej nie lubię, tej nie pocałuję.

A chusteczkę haftowaną tobie podaruję.

 Uczestnicy zabawy stoją w kole, śpiewają piosenkę, równocześnie tańcząc w prawą stronę. Jedno wybrane dziecko stoi w środku z chusteczką w dłoni - tańczy ono w przeciwnym kierunku niż koło. Na słowa: "Tej nie kocham, tej nie lubię, tej nie pocałuję" macha chusteczką w kierunku dzieci. Na koniec piosenki daruje wybranemu dziecku ową chusteczkę. Wówczas, gdy w zabawie bierze większa liczba dzieci, do środka można zaprosić dwie, trzy lub więcej uczestników.

Zabawa przy piosence "Moja Julianko"

Moja Julianko,

klęknij na kolanko,

podeprzyj się w boczki,

chwyć się za warkoczyki.

Umyj się, uczesz się

i wybieraj kogo chcesz.

Dzieci stoją w kole i śpiewają piosenkę. Jedno wybrane dziecko - Julianka, stoi w środku koła. Podczas śpiewania utworu przez uczestników zabawy, wykonuje ona kolejno czynności wymienione w piosence, następnie wybiera inne dziecko na swoje miejsce.

Zabawa przy piosence "Łabędzie"

Uczestnicy zabawy chwytają się za ręce i tworzą duże koło. Tańczą w prawą lub lewą stronę, równocześnie śpiewając piosenkę. Innym wariantem tej zabawy jest indywidualne "pływanie" dzieci - łabędzi po stawie - dywanie. Uczestników w zabawie musi być nieparzysta liczba.

Po szerokim stawie, stawie, pływają łabędzie, pływają łabędzie.

Kto pary nie znajdzie ten niezdarą będzie. 

Kto pary nie znajdzie, ten niezdarą będzie.

Gdy piosenka się kończy, łabędzie szybciutko szukają swojej pary. Osoba bez pary staje w środku a pozostałe dzieci śpiewają mu dalszą część piosenki:

Mamy, mamy niezdarę takiego, niezdarę takiego.

Co nie umiał znaleźć przyjaciela swego, 

co nie umiał znaleźć przyjaciela swego.

Zabawa przy piosence "Boogie - woogie"

Do przodu prawą rękę daj, do tyłu prawą rękę daj, 
do przodu prawą rękę daj i pomachaj nią

bo przy boogie – boogie, woogie (ruszanie biodrami)

trzeba w koło kręcić się (obrót)

no i klaskać trzeba (5 klaśnięć)

raz, dwa, trzy! (łapiemy się za ręce)

Boogie – woogie, ahoj! (kroki do przodu, na słowo „ahoj” podskok)

Boogie – woogie, ahoj! (cofamy się do tyłu, na hasło „ahoj” podskok)

Boogie – woogie, ahoj! (podejście do przodu, podskok)

I od nowa zaczynamy taniec ten! (wracamy na swoje miejsce, kręcąc się w kółko)

 

Do przodu lewą rękę daj, do tyłu lewą rękę daj, 
do przodu lewą rękę daj i pomachaj nią

bo przy boogie – boogie, woogie

trzeba w koło kręcić się

no i klaskać trzeba

raz, dwa, trzy!

Boogie – woogie, ahoj! 

Boogie – woogie, ahoj!

Boogie – woogie, ahoj!

I od nowa zaczynamy taniec ten!

Do przodu prawą nogę daj, do tyłu prawą nogę daj, 
do przodu prawą nogę daj i pomachaj nią

bo przy boogie – boogie, woogie

trzeba w koło kręcić się

no i klaskać trzeba

raz, dwa, trzy!

Boogie – woogie, ahoj! 

Boogie – woogie, ahoj!

Boogie – woogie, ahoj!

I od nowa zaczynamy taniec ten!

UKŁAD TANECZNY:
Uczestnicy zabawy stoją w kole i wykonują ruchy zgodnie ze słowami piosenki. Jeśli uczestnikami są rodzic z dzieckiem, stają oni wówczas naprzeciwko siebie.


 KLIKNIJ BY PRZEJŚĆ DO UTWORU MUZYCZNEGO

"Świeci słoneczko" H. Kruk

Świeci słoneczko jasne, (wznosimy ręce w górę)

wieje wiosenny wiatr. ( machamy rękami nad głową)

I każdy ma ochotę

wędrować sobie w świat. (maszerujemy w miejscu)

Grzeje słoneczko jasne (ręce w górze, rotacja wewnętrzna i zewnętrzna)

pada wiosenny deszcz, (przykucnięcie, uderzanie palcami o podłogę)

urosną śliczne kwiaty,

my rośniemy też. (wolne unoszenie się do pozycji stojącej)