Akwarium.

"Dżońcio" J. Tuwim

Mój piesek Dżońcio – oto go macie –
To mój największy w świecie przyjaciel.

Codziennie w kącie kanapy siadam
I z moim Dżońciem gadam i gadam.

Gadam i gadam, a Dżońcio milczy,
Lecz mnie rozumie piesek najmilszy.

Dziś mówię: „Dżońciu! Pomówmy o tem,
Żebyś od jutra był naszym kotem.

Będziesz pił mleko i łapał myszy…”
Dżońcio udaje, że mnie nie słyszy.

„Albo zrobimy z ciebie niedźwiedzia
I będziesz w klatce żelaznej siedział!

Nie będzie szynki, schabu tłustego…”
Dżońcio udaje głuchoniemego.

„Albo zostaniesz… koniem, powiedzmy…
Chcesz owsa?…” (Dżońcio jest nieobecny).

„Jeśli nic nie chcesz, to wiesz, co zrobię?
Sklep z kiełbaskami otworzę sobie.

(Dżońcio już uszy nastawił sztorcem,
Słucha)… a z ciebie zrobię dozorcę,

Żeby nie skradli kiełbas złodzieje!”
Dżońcio się łasi, Dżońcio się śmieje!

KLIKNIJ BY PRZEJŚĆ DO ODSŁUCHANIA

"Przygody i wędrówki Misia Uszatka"

Każdy je to, co lubi

Miś stał na progu domu. W łapkach trzymał kromkę chleba grubo posmarowaną miodem. Otoczyli go przyjaciele.

- Każdy je to, co lubi - powiedział do Misia Kogucik. - ja lubię ziarenka.

- A ja trawki i zioła - dorzucił Zajączek.

- Nie ma nic lepszego niż kasza! - oblizał się Kruczek.

I każdy zaczął jeść to, co lubi. Miś zajadał chlebek z miodem. Kogucik dziobał ziarenka. Zajączek skubał listki ziół. A Kruczek wylizywał miskę po kaszy.

- Chrum, chrum... - rozległ się naraz głos. Na podwórko wybiegło czworonożne, różowe stworzenie.

- Jestem prosiaczek Różowy Ryjek - powiedziało, patrząc na przyjaciół.

- Bardzo nam przyjemnie - powitali przyjaciele przybysza.

- Widzę - kwiknął prosiaczek - że każdy z was je to, co lubi.

- A ty, co lubisz? - zapytał Uszatek.

- Wszystko. I chlebek, i kaszkę, i listek, i ziarenko, i wiele innych rzeczy. A mam przy tym zawsze wielki apetyt.

Przyjaciele z podziwem patrzyli na Różowego Ryjka. A Uszatek pobiegł do domu. Za chwile wrócił, niosąc w łapce kartkę z takim napisem:

Zaproszenie. Prosimy prosiaczka Różowego Ryjka, żeby przyszedł do nas jutro na śniadanie. Miś Uszatek i Przyjaciele.

 

Gość

Miś Uszatek przykrył stół w altance białym obrusem. Zajączek postawił bukiet kwiatów na środku stołu. Kogucik i Kruczek ułożyli nakrycia. Wtedy właśnie skrzypnęły wrota. Na podwórko wszedł Różowy Ryjek.

- Witamy miłego gościa! Prosimy do stołu! - zawołali przyjaciele.

Prosiaczek rozsiadł się wygodnie na krześle. Zajączek wniósł półmisek sałaty. Kruczek miskę dymiącej kaszy ze skwarkami. Kogucik przyniósł w dziobie rzodkiewki, czerwone jak różyczki.

Miś powiedział:

- A oto piernik i budyń czekoladowy. Możemy teraz rozpocząć śniadanie.

Różowy Ryjek chrząknął:

- Chrum chrum... Wszystko wygląda wspaniale! - i natychmiast zabrał się do jedzenia. Zaczął cmokać, mlaskać i oblizywać się szeroko. Nie nakładał potraw na talerzyk. Jadł wprost z półmiska. Nie widelcem - ale ryjkiem i łapkami. Sałatę przegryzł piernikiem, a budyń jadł razem z rzodkiewką.

- Chrum, chrum, chrum... - chrząkał przez cały czas z wielkim zadowoleniem.

Przyjaciele oniemieli z przerażenia. Różowy Ryjek poplamił obrus i przewrócił kwiaty! A kiedy zjadł już wszystko i zobaczył, że stół jest pusty - usnął. Nawet nie otarł ryjka.

Przyjaciele patrzyli, milcząc, na zrujnowany stół i na śpiącego obżartucha. Miś zapytał szeptem:

- Czy zaprosimy jeszcze kiedyś Różowego Ryjka?

 

"Kotek" J. Tuwim

 Miauczy kotek: miau!

- Coś ty, kotku, miał?

- Miałem ja miseczkę mleczka,

Teraz pusta jest miseczka,

A jeszcze bym chciał.

Wzdycha kotek: o!

- Co ci, kotku, co?

- Śniła mi się wielka rzeka,

Wielka rzeka, pełna mleka

Aż po samo dno.

Pisnął kotek: pii...

- Pij, koteczku, pij!

Skulił ogon, zmrużył ślipie,

Śpi - i we śnie mleczko chlipie,

Bo znów mu się śni. 

"Chory Kotek" S. Jachowicz

Pan kotek był chory i leżał w łóżeczku,

I przyszedł pan doktor: „Jak się masz, koteczku”!

— „Źle bardzo...” — i łapkę wyciągnął do niego.

Wziął za puls pan doktor poważnie chorego,

I dziwy mu prawi: — „Zanadto się jadło,

Co gorsza, nie myszki, lecz szynki i sadło;

Źle bardzo... gorączka! źle bardzo, koteczku!

Oj! długo ty, długo poleżysz w łóżeczku,

I nic jeść nie będziesz, kleiczek i basta:

Broń Boże kiełbaski, słoninki lub ciasta!”

— „A myszki nie można? — zapyta koteczek —

Lub z ptaszka małego choć z parę udeczek?"

— „Broń Boże! Pijawki i dyjeta ścisła!

Od tego pomyślność w leczeniu zawisła”.

I leżał koteczek; kiełbaski i kiszki

Nie tknięte, z daleka pachniały mu myszki.

Patrzcie, jak złe łakomstwo! Kotek przebrał miarę;

Musiał więc nieboraczek srogą ponieść karę.

Tak się i z wami dziateczki stać może;

Od łakomstwa strzeż was Boże!

KLIKNIJ BY PRZEJŚĆ DO ODSŁUCHANIA

"Obchodź się łagodnie ze zwierzętami" S. Jachowicz

Zwierzątkom dokuczać to bardzo zła wada.

I piesek ma czucie, choć o tym nie gada.

Kto z pieskiem się drażni, ciągnie go za uszko,

To bardzo niedobre musi mieć serduszko.

"Śniadanko baranka" D. Gellner

Siadł baranek do śniadanka.

Ma w miseczce trochę sianka,

ale jeść go nie ma chęci.

Beczy: - Beee... – i nosem kręci.

Przyszedł prosiak, siadł na ganku:

- Jedz śniadanko! Jedz, baranku.

Za mamusię, za tatusia...

Kocur też na ganku usiadł:

- Jedz za wujka! Jedz za ciotkę!

Jedz, baranku, sianko słodkie!

Rzekł baranek: - Już, chwileczkę!

- Wziął widelec i łyżeczkę,

i w miseczce łyżką grzebie:

- Zjem najlepiej sam za siebie!

"Psie smutki" J. Brzechwa

Na brzegu błękitnej rzeczki

Mieszkają małe smuteczki.

Ten pierwszy jest z tego powodu,

Że nie wolno wchodzić do ogrodu,

Drugi - że woda nie chce być sucha,

Trzeci - że mucha wleciała do ucha,

A jeszcze, że kot musi drapać,

Że kura nie daje się złapać,

Że nie można gryźć w nogę sąsiada

I że z nieba kiełbasa nie spada,

A ostatni smuteczek jest o to,

Że człowiek jedzie, a piesek musi biec piechotą.

Lecz wystarczy pieskowi dać mleczko

I już nie ma smuteczków nad rzeczką.

 

"Jak rozmawiać trzeba z psem?" J. Brzechwa

Wy nie wiecie, a ja wiem,
Jak rozmawiać trzeba z psem,

Bo poznałem język psi,

Gdy mieszkałem w pewnej wsi.

A więc wołam: - Do mnie, psie!

I już pies odzywa się.

Potem wołam: - Hop-sa-sa!

I już mam przy sobie psa.

A gdy powiem: - Cicho leż!

Leżę ja i pies mój też.

Kiedy dłoń wyciągam doń,

Grzecznie liże moją dłoń.

I zabawnie szczerzy kły,

Choć nie bywa nigdy zły.

Gdy psu kość dam - pies ją ssie,

Bo to są zwyczaje psie.

Gdy pisałem wierszyk ten,

Pies u nóg mych zapadł w sen,

Potem wstał, wyprężył grzbiet,

Żebym z nim na spacer szedł.

Szliśmy razem - ja i on,

Pies postraszył stado wron,

Potem biegł zwyczajem psim,

A ja biegłem razem z nim.

On ujadał. A ja nie.

Pies i tak rozumie mnie,

Pies rozumie, bo ja wiem,

Jak rozmawiać trzeba z psem.

"Kwoka" J. Brzechwa

Proszę pana, pewna kwoka

Traktowała świat z wysoka

I mówiła z przekonaniem:

"Grunt to dobre wychowanie!"

Zaprosiła raz więc gości,

By nauczyć ich grzeczności.

Pierwszy osioł wszedł, lecz przy tym

W progu garnek stłukł kopytem.

Kwoka wielki krzyk podniosła:

"Widział kto takiego osła?!"

Przyszła krowa. Tuż za progiem

Zbiła szybę lewym rogiem.

Kwoka gniewna i surowa

Zawołała: "A to krowa!"

Przyszła świnia prosto z błota.

Kwoka złości się i miota:

"Co też pani tu wyczynia?

Tak nabłocić! A to świnia!"

Przyszedł baran. Chciał na grzędzie

Siąść cichutko w drugim rzędzie,

Grzęda pękła. Kwoka wściekła

Coś o łbie baranim rzekła

I dodała: "Próżne słowa,

Takich nikt już nie wychowa,

Trudno... Wszyscy się wynoście!"

No i poszli sobie goście.

Czy ta kwoka, proszę pana,

Była dobrze wychowana? 

Zwierzęta domowe i gospodarskie

Na jego widok, drżysz zuchu.

Ma mocne nogi i chodzi w kożuchu.

(baran)

Cukrowe – są blisko pisanek.

Prawdziwe, rogate – wiodą stado

latem na górską polanę.

(baranki)

Zawsze blisko krowy i ogonem

miele, każdy już odgadnie,

bo to przecież...

(ciele)

Nad rzeczułką wartką,

kto to drepce z dziatwą?

Żółte nóżki ma.

Gę, gę, gę, gę, ga! ...

(gęś)

Znasz takie stworzenie,

Co nosi korale?

Ty byś ich na szyję

nie włożyła wcale. ...

( indyk)

Żółte, puszyste piórka,

okrągłe, grube brzuszki,

oczka jak dwa paciorki

i płaskie krzywe nóżki. ...

(kaczątko)

Nawet śpi w ostrogach

Ten rycerz podwórka.

Rankiem budzi ludzi ,

w dzień czuwa przy kurkach. ...

(kogut)

Chodzi po podwórku-

Zawsze grzebień nosi,

Jest panem podwórka

i chlubą gosposi? ...

( kogut)

W każdej wsi jest taki budzik,

który co dzień budzi ludzi.

Budzik chodzi, łapką grzebie.

Choć nie czesze się, ma grzebień. ...

( kogut)

Szybko biega, rży i parska.

Na śniadanie - owsa garstka.

Potem w stajni grzecznie stoi.

Czeka, aż go ktoś napoi.

Ty odważnie podejdź doń,

bo to jest po prostu ...

(koń)

Bywa siwy, gniady, kary,

Wozi ludzi i ciężary. ...

(koń)

Tak cichutko chodzi,

że go nikt nie słyszy, i dlatego bardzo

boją się go myszy. ...

(kot)

Chętnie ze spodeczka

białe mleczko pije, na przyjęcie gości

małą mordkę myje. ...

( kot)

Znany jest z czystości.

Znany jest z urody;

Wciąż się łapką myje,

Chociaż nie ma wody. ...

( kot)

Ma okrągłe oczy,

świetnie widzi w nocy,

i widzi, i słyszy,

poluje na myszy. ...

( kot)

Choć często się myję,

wąsików nie golę.

Przed Burkiem uciekam,

a z dziećmi swawolę. ...

( kot)

Beczy i potrząsa bródką ,

Chce się dostać do ogródka,

Gdzie kapusta i sałatka.

Och, nietrudna to zagadka! ...

( koza)

Dobre ma zwyczaje

– ludziom mleko daje. ...

(krowa)

Mucząc woła gospodynię

Bo to zwierze z tego słynie,

Że gdy muczy to oznacza -

Gospodynię czeka praca.

Mleko wnet do wiadra leci,

By je piły wszystkie dzieci,

Żeby każdy z Was był zdrowy

A to mleko dają ...

(krowy)

Chodzi po podwórku

I grzebie łapami.

Jest to ptak domowy,

Nazwijcie go sami. ...

(kura)

po podwórku sobie chodzi

i kurczęta żółte wodzi. ...

( kura)

Żółciutkie kuleczki

Za kura się toczą,

Kryją się pod skrzydła,

Kiedy wroga zoczą. ...

(kurczęta)

Maleńkie, puszyste,

gdy wrona je spłoszy,

wnet z piskiem się kryją

pod skrzydła kokoszy. ...

(kurczęta)

Tłustego mleka da nam na serek.

I ciepłej wełny da na sweterek. ...

( owca)

Dzięki niej na zimę

masz czapkę i szalik.

Gdy w góry pojedziesz,

ujrzysz ją na hali. ...

(owca)

Za kości rzucone dziękuje ogonem. ...

(pies)

Mieszka w chlewiku

tłuścioszka znana.

Przez ludzi na słoninkę

i mięso chowana. ...

(świnia)