Kolorowe parasole.

Deszczowa pogoda.

Jesień w lesie.

Jesień. Niedźwiedź i kruki.

Dekoracja wiosna, lato, jesień.

Dekoracja wiosenna.

Dekoracja letnia.

Dekoracja jesienna.

Wesołe muchomorki.

Praca plastyczna "Jabłuszka".

Jabłuszka wykonane z pasków papieru.

Praca plastyczna "Jeżyk".

Jeżyk wykonany z rączek.

"Od wiosny do wiosny" H. Zdzitowiecka

 Na niebie jaśnieje słońce,

dni płyną, płyną miesiące...

Z lodu uwalnia się rzeka

i ze snu budzą się drzewa,

ptaki wracają z daleka,

będą wić gniazda i śpiewać.

Sady zabielą się kwieciem...

To wiosna! Wiosna na świecie!

Na niebie jaśnieje słońce,

dni płyną, płyną miesiące...

Dni coraz dłuższe, gorętsze

pod lipą ciche pszczół brzęki,

woń siana płynie powietrzem,

z pól żniwne słychać piosenki,

zakwitły malwy przed chatą...

Lato na świecie! Już lato!

Na niebie jaśnieje słońce,

dni płyną, płyną miesiące...

W sadzie już jabłko dojrzewa

niebem sznur ptaków mknie długi.

Liście się złocą na drzewach

idą jesienne szarugi

wiatr nagle drzewa gnie w lesie...

Jesień na świecie! Już jesień!

Na niebie jaśnieje słońce,

dni płyną, płyną miesiące...

Długie i ciemne są noce

śniegową włożył świerk czapę

śnieg w słońcu tęczą migoce

i sople lśnią pod okapem,

rzekę pod lodem mróz trzyma...

Zima na świecie! Już zima!

Na niebie jaśnieje słońce,

dni płyną, płyną miesiące...

Ze snu się budzi leszczyna

i nową wiosnę zaczyna! 

"Jesienią" M. Konopnicka

Jesienią, jesienią

Sady się rumienią;

Czerwone jabłuszka

Pomiędzy zielenią.

Czerwone jabłuszka,

Złociste gruszeczki

Świecą się jak gwiazdy

Pomiędzy listeczki.

Pójdę ja się, pójdę

Pokłonić jabłoni,

Może mi jabłuszko

W czapeczkę uroni!

Pójdę ja do gruszy,

Nastawię fartuszka,

Może w niego spadnie

Jaka śliczna gruszka!

Jesienią, jesienią

Sady się rumienią;

Czerwone jabłuszka

Pomiędzy zielenią.

"Grusza" D. Gellner

Stoi w polu dzika grusza.

Nigdy z miejsca się nie rusza.

Stoi, jakby w ziemię wrosła.

Ciągle sprawdza, czy urosła.

Na spacery też nie chodzi,

mówi, że jej spacer szkodzi,

a jak się jej znudzi stanie,

to usiądzie gdzieś na sianie!

"Z czego składa się rok?" S. Romaniuk

Może ktoś mi z was pomoże

na pytanie odpowiedzieć?

Wszyscy wiedzą? Ten kto nie wie,

musi wiersz uważnie śledzić.

Rok, jak król przyrodą włada,

cztery pory roku ma,

z których każda, niby wróżka,

gdy nadejdzie, zmienia świat.

Ze snu budzi trawy, kwiaty,

młode listki kąpie w deszczu,

rozśpiewała wszystkie ptaki

w lesie, w parku, na przedmieściu;

słońcu każe coraz częściej,

żeby śmiało się radośnie...

Każdy z was na pewno pozna,

że tak właśnie czyni - wiosna.

Złocą się pszenicy łany,

srebrzą w słońcu kłosy żyta,

w sadzie wiśnie się czerwienią,

a w ogrodzie mak zakwita.

Wyjeżdżamy na kolonie,

na wczasy z mamą i tatą,

bo wakacje nam przyniosła

najweselsza pora - lato.

W sadzie jabłka się rumienią,

na chodniku - rdzawe liście,

w lesie wrzosy już zakwitły

i tak cicho, uroczyście.

W polu wschodzi ozimina,

wiatr już babie lato niesie,

odleciały wszystkie ptaki,

nadchodzi deszczowa - jesień.

Ta gdy przyjdzie - sanki, łyżwy,

futra oraz palta w modzie,

nie zapomnij też rękawic -

siwy mróz razem z nią chodzi:

wichrem dmucha, śniegiem miecie,

rzeki twardym lodem ścina!

Jaka to jest pora, wiecie?

Oczywiście! to jest - zima.

Pory roku - dobre wróżki:

wiosna, lato, jesień, zima -

mają też dwunastu braci,

którzy chodzą w krąg za nimi.

Chociaż od sióstr swych młodsi,

są jak wielcy czarodzieje -

każdy z nich, w innym miesiącu,

zaczarować umie Ziemię.

Styczeń - który krąg odmyka,

nowy rok ze starym styka.

Luty - idzie w lód okuty,

każe nosić ciepłe buty.

Marzec - wielki to figlarzec,

często dla nas wiosnę marzy -

później co innego zdarz.

Kwiecień - baziami się kwieci,

chociaż czasem mróz go szpeci.

Maj - ma słowików pełen gaj,

które razem z żabim chórem

wieczorami koncertują.

Czerwiec - temu się kłania,

kto się pracy nie wzbrania.

Lipiec - świeży chleb chce wypiec,

gdy nie może - dla osłody -

przyniesie choć garniec miodu.

Sierpień - wita sierp i kosę,

ale żegna nogi bose.

Wrzesień - jesień już przynosi,

w babie lato stroi włosy.

Październik - idzie po kraju

i wygania ptaki z gaju.

Listopad - liść opadł

i pusto na polu,

lecz pełno w stodole.

Grudzień - ziemię grudzi i izdebki studzi,

w nim nowego roku wypatrują ludzie.

Czarodziejscy bracia wróżek,

namyślili się i zgodnie,

każdy miesiąc dla wygody

podzielili na tygodnie.

Teraz sprawniej idzie praca

- mija czas, jak z bicza strzelił -

bo z tygodni każdy jeszcze

na dni siedem się podzielił:

Poniedziałek - się weseli,

że już nastał po niedzieli.

Wtorek - jest do pracy skory,

roboty ma pełen worek.

Środa - taka jest zajęta,

że o wtorku nie pamięta.

Czwartek - choć ma nos zadarty

smuci się - jest zawsze czwarty.

Piątek - wciąż się chowa w kątek,

bo chce, żeby był już świątek.

Sobota - najbardziej z rodzeństwa robotna -

nadrabia to wszystko,

co innym nie wyszło.

Niedziela - tydzień rozwesela,

gości sprasza - w tan zaprasza.

Nad wszystkimi rok - król mądry

czuwa by się nie mylili...

A my, żeby lat nie zgubić,

uczymy się iść razem z nimi.

Nikt z nas teraz nie zapomni,

że dni siedem jest w tygodniu.

Gdy tygodnie się połączą

wnet powstaną z nich miesiące.

Ci - dwunastu braci - kroczą

obok sióstr - czterech pór roku.

A cała ta kawalkada

w rok nam pięknie się układa.

Mamie więc się chwalić można -

każdy z nas rok dobrze poznał.

Pory roku - jesień

Co to za pani w złocie, czerwieni,

sady maluje, lasy przemieni?

A gdy odejdzie gdzieś w obce kraje,

 śnieżna zawieja po niej nastaje!

(jesień)

Co to za miesiąc, który niesie:

grzyby i wrzosy liliowe w lesie,

w sadach soczyste jabłka czerwone,

a także pierwszy szkolny dzwonek?

(wrzesień)

On dziesiąty jest w kolejce,

 gdzie stoi dwanaście miesięcy.

(październik)

To miesiąc smutny taki,

 bo odleciały już ptaki.

I liść ostatni już opadł.

Ten miesiąc zwie się…

(listopad)

Gdy się te niteczki snują po ścierniskach,

to znak nieomylny, że jesień jest bliska.

(babie lato)

Płynie po niebie, znasz ją i wiesz,

że gdy jest ciemna, może być deszcz.

(chmura)

Co to za rycerz w słomianej zbroi,

różę otula, w ogrodzie stoi.

(chochoł)

Na jakim drzewie jesienią

 koraliki się czerwienią?

(jarzębina)

W lesie go spotkasz i dziwisz się srodze:

bo on ma kapelusz, ale gdzie? Na nodze!

(grzyb)

Jakie obuwie, do tego służy,

 żeby nóg nie moczyć nawet w kałuży.

(kalosze)

Choć kolczaste jak jeże, każdy do rąk je bierze.

Odziera z odzienia

i w koniki zamienia.

(kasztany)

Spadają z drzewa żółte, czerwone.

Wiatr je niesie w tę i tamtą stronę.

(liście)

Chociaż nie jest babcią,

mówią na nią,, siwa”.

Na ,,m” się zaczyna, zwykle rano bywa.

(mgła)

Gdy świeci słońce, stawiasz go w kącie.

 Kiedy deszcz rosi, nad głową go nosisz.

(parasol)

Dom pszczół i Ewa, to będzie…

(ulewa)

Bez skrzydeł-a jednak lecę,

nie mam rąk, a jabłka zrywam.

Nie mam ust-a zgaszę świecę,

powiedz, jak ja się nazywam?

(wiatr)

Co jesienią z dębu spada?

Co ze smakiem dzik zajada?

(żołędzie)