Motyle.

Wiosna.

Przebiśniegi.

"Od wiosny do wiosny" H. Zdzitowiecka

 Na niebie jaśnieje słońce,

dni płyną, płyną miesiące...

Z lodu uwalnia się rzeka

i ze snu budzą się drzewa,

ptaki wracają z daleka,

będą wić gniazda i śpiewać.

Sady zabielą się kwieciem...

To wiosna! Wiosna na świecie!

Na niebie jaśnieje słońce,

dni płyną, płyną miesiące...

Dni coraz dłuższe, gorętsze

pod lipą ciche pszczół brzęki,

woń siana płynie powietrzem,

z pól żniwne słychać piosenki,

zakwitły malwy przed chatą...

Lato na świecie! Już lato!

Na niebie jaśnieje słońce,

dni płyną, płyną miesiące...

W sadzie już jabłko dojrzewa

niebem sznur ptaków mknie długi.

Liście się złocą na drzewach

idą jesienne szarugi

wiatr nagle drzewa gnie w lesie...

Jesień na świecie! Już jesień!

Na niebie jaśnieje słońce,

dni płyną, płyną miesiące...

Długie i ciemne są noce

śniegową włożył świerk czapę

śnieg w słońcu tęczą migoce

i sople lśnią pod okapem,

rzekę pod lodem mróz trzyma...

Zima na świecie! Już zima!

Na niebie jaśnieje słońce,

dni płyną, płyną miesiące...

Ze snu się budzi leszczyna

i nową wiosnę zaczyna! 

"List do jaskółki" H. Bechlerowa

 Kochana Jaskółeczko!

Wracaj do nas z daleka!

Puste gniazdko pod dachem

dawno na Ciebie czeka.

Woda w stawie błyszczy

i w słońcu lśni jak łuska.

Czeka kiedy ją w locie

skrzydłami będziesz muskać.

I niebo już błękitne,

obłoki srebrne na nim.

Tylko Ciebie Jaskółeczko,

nie ma pod obłokiem!

A choć bociek klekoce

i bazie kwitną w lesie

dopiero Ty, Jaskółeczko

prawdziwą wiosnę przyniesiesz. 

"Kotki marcowe" J. Kulmowa

 Na wierzbie

nad samym rowem -

srebrne kotki marcowe.

Na deszczu i na słocie

srebrnieją im futra kocie.

Ale kotki marcowe nie piszczą.

Huśtają się na gałązkach.

Mruczą:

- Nareszcie wiosna!

I sierść mają coraz srebrzystą. 

Wiersze o wiośnie M. Konopnickiej

"Jabłonka" 

Jabłoneczka biała

Kwieciem się odziała

Obiecuje nam jabłuszka

Jak je będzie miała

Mój wietrzyku miły

Nie wiej z całej siły

Nie odtrącaj tego kwiecia

Żeby jabłka były 

 "Jaskółka"

Jaskółeczka do nas wraca

Z oddalonej drogi

Śpiewem wita wioskę miłą

Miłej chaty progi.

Przez trzy morza, przez trzy góry

Światem przeleciała

Przecież drogie gniazdko swoje

Od razu poznała.

Jakże poznać go nie miała

Nie trafić do niego

Kiedy je tu serca nasze

Całą zimę strzegą. 

"Piosenki majowe"

Przyszła do nas wiosna

Przyszła do nas hoża

Nasiała nam kwiecia

Między trawy, zboża

Nasiała na kwiecia -

Jaskrów i stokroci

Aż się łączka bieli

Aż się pole złoci

Narwę ja kwiateczków

Pod krzyżyk je złożę,

Szepnę z cicha - Za tę wiosnę

Dzięki Tobie Boże!

"Powrót ptaków"

Oj, z ufnością tu lecimy

Do tych cichych pól i gajów

Bo najlepiej w tej krainie

Śpiewać nam ze wszystkich krajów

Bo tu pola szumią kłosem

Bo tu łąki pachną wiosną

Bo tu wiśnie słodkie w sadach

I jagody w lasach rosną 

"Tęcza"

A kto ciebie, śliczna tęczo,

Siedmiobarwny pasie,

Wymalował na tej chmurce

Jakby na atlasie ?

-Słoneczko mnie malowało

Po deszczu, po burzy;

Pożyczyło sobie farby

Od tej polnej róży.

Pożyczyło sobie farby

Od kwiatów z ogroda;

Malowało tęczę - na znak,

Że będzie pogoda! 

"Szukamy wiosny" H. Zdzitowiecka

 - Joasiu! Joasiu! Chodź prędzej! – woła Terenia.

- Co się stało?

- Chodź, pokażę ci wiosnę!

Pobiegły do pobliskiego parku. Drzewa były jeszcze nagie i szare, w cieniu leżał brudny, topniejący śnieg, ale słońce świeciło jasno i sikorki świergotały wesoło.

- Gdzie jest wiosna? – spytała zdziwiona Joasia. – Przecież sikorki były tu przez całą zimę…

- Zobacz!

Z nagich gałązek zwieszały się wiotkie, delikatne bazie, z których sypał się złocisty pyłek.

- Kwitnie! – ucieszyła się Joasia. – To już naprawdę wiosna idzie. Poszukajmy jej jeszcze gdzie indziej.

Nagle Joasia przyklękła pod krzakami i pochyliła się nad czymś. Terenia podbiegła i teraz ona wykrzyknęła głośno:

- Jakie śliczne!

Z ziemi wyrastały mocne, jędrne, zielone listki, a spomiędzy nich mały, delikatny dzwoneczek złożony z trzech dłuższych i trzech krótszych płatków.

- Przebiśnieg! Pierwszy kwiatek wiosny!

- Przebiśnieg – powtórzyła Terenia. – Jaka to ładna nazwa. To tak, jakby on się przez śnieg przebijał do słońca.

- Bo tak jest. Wiesz. Tereniu, on wcale nie boi się zimna i naprawdę nieraz spod śniegu wyrasta.

- Szkoda, że w parku nie można zrywać kwiatów – martwiła się Terenia – Zerwałabym go i zaniosła do domu. Ale może przebiśniegi są też i w naszym lesie?

- Tych w lesie także zrywać nie wolno! – zawołała Joasia. – Bo przebiśniegów jest u nas coraz mniej i mogą zupełnie wyginąć.

- To musimy pilnować, żeby ich nikt nie zrywał – oświadczyła Terenia. – Powiemy o tym także innym dzieciom, żeby i one pilnowały przebiśniegów. Przecież to pierwsze kwiaty wiosny!

Wiersze o wiośnie

"Idzie Wiosna"

Pada ciepły deszczyk,

Miłe grzeje słonko,

Ale jeszcze nocą

Zimno jest jabłonkom

Już nad rowem rośnie

Trawa niby szczotka,

A pod płotem pierwsza

Zakwitła stokrotka

Idzie wiosna, idzie,

Widać ją z daleka

A w mieście i na wsi

Każdy na nią czeka 

"Idzie Wiosna przez łąki"

Idzie wiosna przez łąki

Robi wielkie porządki,

Żeby piękny i czysty był świat.

Zamiast wiader i ścierek-

Chmur i chmurek ma szereg

Zamiast mioteł i szczotek - ma wiatr. 

"Jak zwierzęta budzą się wiosną z zimowego snu?"

Ze snu zimowego budzą się zwierzęta,

tyle ich dokoła, że trudno spamiętać!

Hen, w górach zaświstał mały zawadiaka:

- Już wiosna! Już wiosna! Słuchajcie ... (świstaka)

Całą długą zimę w jaskini przesiedział

ten brunatny olbrzym. Strzeżcie się ...(niedźwiedzia)

Obudził się głodny, więc jedzenia szuka,

dlatego dziś pusta jest jama ...(borsuka)

Kolczasta kuleczka... No, jakie to zwierzę?

- Nie można mnie nie znać! Przecież jestem ...(jeżem)

- Jak dobrze, że wreszcie skończyła się zima,

wezmę dom na plecy i pójdę! - rzekł ...(ślimak)

- Bocian nie przyleciał! Za chory! Za słaby!

cieszą sie w sadzawce rechotliwe ...(żaby)

Także inne zwierzęta przesypiają zimę,

jeśli umiesz je nazwać, to proszę, je wymień!

"Kwiecień"

Kwiecień siedzi cały w kwiatach

I w bukiety wstążki wplata.

Ma swój stragan na bazarze,

Bo ten Kwiecień jest kwiaciarzem

"List do wiosny"

Jak się czujesz, pani Wiosno?

Czy już nowe pączki rosną?

Czy już trawa rozpędziła się do słonka?

Czy z rękawa wypuściłaś już skowronka?

"Maj"

Ciepły wieczór słońce gasi

Maj - dyrygent chórów ptasich

Dyryguje w zagajniku

Chórem drozdów i słowików

"Małgosia"

Poszła Małgosia na łąkę

Narwała kwiatków bukiecik

Przyniosła te kwiatki do domu

tak jak to robią dzieci

Wstawiła kwiatki w wodę

Nie mówiąc nic nikomu

Zaraz się bardzo wesoło

Zrobiło w całym domu

"Marzanna"

Marzanno, Marzanno

Ty zimowa panno

Zrób miejsce wiośnie,

Uciekaj gdzie pieprz rośnie

Marzanno, Marzanno

Ty zimowa panno

Pięknie cię żegnamy

Bo wiosnę witamy

"Marzec się maże"

Miesiąc marzec tak się maże

Jak niegrzeczne dzieci

To kropkami deszczu kapie

To znów słońcem świeci

Wiatr swawolnik czasem jeszcze

Garścią śniegu rzuci

Ale wszyscy dobrze wiedzą

Że zima nie wróci

 

"Marzec powrócił"

Marzec powrócił więc zmienna pogoda.

Co dzień inaczej - wiosenna moda

W poniedziałek słonko

We wtorek deszcz leje

W środę bardzo zimno

W czwartek wicher wieje

W piątek śnieżek pada

W sobotę słonko świeci

W niedzielę cieplutko - więc cieszą się dzieci.

"Marzec"

Gdy na dworze deszcz i słota,

Wszystkie koty chodzą w botach,

Marzec mnóstwo ma roboty

Bo sprzedaje w sklepie boty

"Nasza czarna jaskółeczka"

Nasza czarna jaskółeczka

przyleciała do gniazdeczka

przez daleki kraj.

Bo w tym gniazdku się rodziła,

bo tu jest jej strzecha miła,

bo tu jest jej raj.

A Ty, czarna jaskółeczko,

nosisz piórka na gniazdeczko

ścielesz dziatkom je!

Ścielże sobie, ściel niebogo

chłopcy pójdą swoją drogą

nie ruszą go, nie!

"Przylaszczki"

Czy to nie kawał nieba

na ziemię upadł czasem,

że jest tak szafirowo,

niebiesko tam pod lasem.

Na zeszłorocznych liściach

wśród drzew pod samą górą

gdzie wczoraj było szaro

skrawek lśni lazuru.

Biegną dziś prędziutko dzieci,

badając plamę błękitną

- Matusiu, matusieńko,

przylaszczki kwitną!

"Upodobania wiosny"

Wiosna nie znosi brudu,

bałaganu i nudy.

Wiosna ma skłonność

do porządku.

Zróbmy wiośnie przyjemność

i posprzątajmy -

najlepiej w każdym kątku.

Wiosna wie, że kiedy czystość

bije z każdego kącika,

lepiej się myśli,

lepiej wypoczywa

i chętniej czyta.

Wiosna nie znosi leni.

Wiosna jest pracowita.

Więc zacznij

wiosenne sprzątanie.

Wiosna cię wita. 

"Wiosna tuż tuż" M. Woźniewska

Jeszcze śnieg dokoła

I Zima marudna

Ale w serce cicho

Puka Wiosna cudna

Już niedługo

Pewnym krokiem

Wejdzie w nasze życie

Zrzuci szale

Śniegi stopi

Zielenią zachwyci

Jeszcze tylko chwilkę

Zima panią będzie

Póki piękna Wiosna

Tronu nie zdobędzie.

"Bocian" M. Konopnicka

Bociek, bociek leci!

Dalej, żywo, dzieci!

Kto bociana w lot wyścignie,

Temu kasza nie ostygnie.

Kle, kle, kle, kle, kle!

Bociek dziobem klaska:

— Wyjdźcież, jeśli łaska!

Niech zobaczę, niech powitam,

Niech o zdrowie się zapytam.

Kle, kle, kle, kle, kle!

— A ty, boćku stary,

Piórek masz do pary;

Żaby je liczyły w błocie,

Naliczyły cztery krocie.

Kle, kle, kle, kle, kle!

Nim skończyły liczyć,

Już je zaczął ćwiczyć.

— Oj, bocianie, miły panie,

Miejże dla nas zmiłowanie!

Kle, kle, kle, kle, kle!

 

"Podróż na bocianie" M. Konopnicka

Daneczkowi, choć tak mały,

Dziwnie ciasne się zdawały

Bielonego domku ściany,

Dziwnie niski dach słomiany,

Więc pomyślał:"Wiem, co zrobię,

Podróżnikiem będę sobie!"

No i poszedł.- Stał nad rzeką

Domek Danka niedaleko,

A że zwykle do podróży

Jest potrzebny statek duży,

O czym łatwo z Robinsona

Każdy, kto chce,się przekona,

Więc skierował Danek kroki

Nad brzeg stromy i wysoki.

Tutaj wszakże niespodzianie

Osobliwsze miał spotkanie

Z boćkiem w własnej swej osobie,

Który trzymał kiełbia w dziobie.

Danek w prośby: -Mój bocianie,

Gdzie okrętów tu dostanie?

- Statków nie ma tu ni łodzi,

Ale jeśli o to chodzi,

To po dawnej znajomości

Grzbietem służę jegomości.

Tu zatrzepał w wielkie loty.

No, cóż było do roboty?

Danek skoczył jak na konia

I pomknęli het, nad błonia!

Szczerze powiem moje zdanie:

Licha podróż na bocianie!

Ledwie rzekę przelecieli,

Ledwo wioska się zabieli,

Ledwie żaby skrzekną w błocie,

Już ustaje bocian w locie

I z klekotem w trawy spada:

- Popas tutaj! Niech pan zsiada!

Bardzo jeszcze wielka łaska,

Jeśli dziobem choć zaklaska

I ostrzeże pierwej o tym,

Że popasać chce nad błotem!

Bo gdy żabie się niebodze

Zdarzy spotkać z nim na drodze,

To o jeźdźca ani pyta:

Prosto w moczar brnie, i kwita!

A cóż! Każdy ma gospodę:

Dom - kto dom, a bocian wodę.

Sprzykrzył Danek te reduty:

Mokre nogi, mokre buty...

Gdy więc bocian krąg zatoczył,

Puścił go się, z grzbietu skoczył

I zmęczony długim lotem

Za domowym stoi płotem.

"Chomik szuka wiosny" Mateusz Galica

Pewnego dnia mały Chomik obudził się w swojej norce na skraju lasu. Ziewnął, przeciągnął się, przetarł oczy łapką, wyszedł z norki, szukać wiosny.

- Zimno - mruknął zaspany Chomik.

Rozejrzał się dookoła, ale wiosny nigdzie nie było.

Na gałązkach wierzby siedziały małe puchate wierzbowe kotki.

- Co robicie tak wysoko? - spytał Chomik.

- Rośniemy, rośniemy - zawołały wierzbowe kotki.

- A wiosny nie widziałyście? – spytał Chomik.

Ale właśnie nadleciał wiatr, wierzba zaszumiała gałązkami i Chomik nie usłyszał co mówią wierzbowe kotki.

Poszedł więc dalej. Świeciło słonko, a po niebie przepływały małe chmurki.

- Halo - zawołał do nich Chomik. - Czy nie widziałyście wiosny?

A wtedy jedna chmurka zasłoniła słońce i na Chomika spadły krople deszczu.

- Brr...- skulił się Chomik przy ziemi i zobaczył małe, białe kwiatki.

- Może wy widziałyście wiosnę? - zapytał, ale kwiatki były malutkie i jeszcze nie potrafiły mówić.

Chomik poszedł dalej szukać wiosny.

W górze między drzewami fruwały ptaki. Były bardzo zajęte, bo zbierały gałązki i wiórki na budowę gniazd.

- Może wy wiecie, gdzie jest wiosna? - zawołał Chomik, ale ptaki śpiewały, ćwierkały, gwizdały i nawet nie słyszały głosu Chomika.

- Muszę iść dalej, tuta jeszcze nikt wiosny nie spotkał - mruknął do siebie.

Aż wreszcie Chomik doszedł na łąkę, a tam na długich nogach stał pan bocian. Chomik zadarł wysoko głowę i przyjrzał się boćkowi. Jego nawet nie warto pytać o wiosnę, jest taki zmarznięty, że aż nos i nogi ma czerwone. A bocian też przyjrzał się Chomikowi i zaklekotał:

- Coś podobnego! - Ta żaba cała ubrana jest w ciepłe futerko, a ja myślałem, że już wiosna - i odleciał.

A Chomik powędrował dalej szukać wiosny ...